تبلیغات
روانشناسی

روانشناسی
جدیدترین تست های روانشناسی در www.ravanshena30.ir
قالب وبلاگ
سلامت جنسی فرزندم

 

والدین برای سلامت جنسی فرزندانشان به نکات زیر توجه کنند

 

رعایت اصول اخلاقی جنسی در خانواده، نقش مهمی در سلامت جنسی کودکان دارد. علاوه بر پوشش مناسب که توضیح داده شد، والدین باید از رفتارهای زیر در حضور فرزندان، پرهیز کنند :

 

*پرهیز از دیدن فیلم های نامناسب جنسی که در آن زنان و مردان با پوشش های نامناسب، عریان و نیمه عریان، روابط و رفتارهای زننده، رقص های تحریک آمیز، معاشقه و روابط جنسی را به نمایش می گذارند .

 

*پرهیز والدین از شوخی های رکیک و زننده، ایماها، اشاره ها، کنایه های جنسی، لمس و در آغوش کشیدن هم دیگر که معنی جنسی بدهد .

 

*پرهیز از ناز و نوازش، بوسیدن و معاشقه با همدیگر در حضور فرزندان

 

*پرهیز از حرف ها، طنزها و فحش های رکیک جنسی ( چون کودکان ممکن است بعداً حرف ها را کلمه به کلمه معنی کنند و همین، سبب انگیزش و تحریک جنسی زودرس آن ها شود).

برخی والدین فقط به پوشش دختران حساسند و دختران را بیشتر از پسران می پوشانند و حساسیتی روی برهنگی پسران در سنین کودکی و حتی تا بلوغ ندارند که ممکن است باعث سرخوردگی جنسی دختران در بزرگسالی شود

 

رعایت پوشش مناسب در خانواده کمک شایانی به رشد طبیعی جنسی کودکان و پیشگیری از انحرافات اخلاقی در نوجوانی و جوانی خواهد داشت.

 

پوشش کودکان چگونه باید باشد؟

 

در حدود 3 تا 4 سالگی کودکان دوست دارند بدنشان محرمانه باشد و از این که دیگران آن ها را عریان ببینند، احساس خجالت و شرم می کنند و دوست ندارند برهنه و عریان باشند. بنابراین لازم است که والدین این احساس را در فرزندشان تقویت کنند تا حجب و حیا و عفت در آن ها تقوت و بی پروایی جنسی در آن ها ضعیف شود. والدین، هنگام تعویض لباس کودکان 2 تا 3 ساله که کاملاً متوجه جنسیت خود شده اند، باید مواظب باشند که فرد دیگری، خصوصاً کودک دیگری، بدن برهنه او را نبیند. هم چنین باید به آن ها تأکید کرد که هیچ کس اجازه ندارد به قسمت تناسلی آن ها نگاه کند یا دست بزند. اگر سؤال کنند حتی پدر و مادر؟ باید به آنها توضیح داد، پدر و مادر فقط تا 5 تا 6 سالگی اجازه دارند داخل دستشویی و حمام و موقع عوض کردن لباس به آن نگاه کنند و بعد از این سن که توانایی حمام رفتن، دستشویی رفتن و تعویض لباس را مستقلاً پیدا می کنند، هیچ کس، حتی پدر و مادر هم اجازه ندارند قسمت تناسلی آن ها را نگاه یا لمس کند .

 

اجازه ندهید کودکتان لخت بخوابد

 

برخی والدین فقط به پوشش دختران حساسند و دختران را بیشتر از پسران می پوشانند و حساسیتی روی برهنگی پسران در سنین کودکی و حتی تا بلوغ ندارند که ممکن است باعث سرخوردگی جنسی دختران در بزرگسالی شود. توصیه می شود والدین، کودکان را همواره با لباس و پوشش هر چند بسیار کم مانند شورت و زیر پوش بپوشانند تا به برهنگی عادت نکنند و حتی موقع خوابیدن هم نباید برهنه و بدون لباس به رختخواب بروند، چرا که تماس اندام و اعضا به همدیگر و تماس بدن برهنه به رختخواب، می تواند تحریک جنسی کودک را فراهم آورد .

 

رعایت نکات مهم هنگام رابطه زناشویی

 

گاهی والدین به علل مختلف، مثل نداشتن اتاق خواب مجزا، محدودیت فضای خانه، داشتن بچه زیاد و شلوغ بودن خانه و گاه اهمال کاری و سهل انگاری، نمی توانند شرایط و محیطی امن و آرام برای روابط زناشویی خود فراهم کنند .

 

برخی دیگر از والدین، کودکانشان را با عروسک اشتباه می گیرند و فکر می کنند، آن ها نه احساس دارند، نه می فهمند، نه می شنوند و نه می بینند. ولی کودکان نه کرند و نه کور. کودکان خیلی خوب احساس می کنند، خیلی خوب می فهمند، همه چیز را می بینند و خیلی خوب صداها را می شنوند و درک می کنند ،حتی اگر خواب باشند یا خود را به خواب زده باشند. هر چند کودکان دو ساله بیان خوبی ندارند و نمی توانند مسائل را توضیح بدهند ولی از حافظه ای قوی برخوردارند و همه مناظر، تصاویر و صداهای دور و بر خود را مثل یک دوربین و ضبط صوت، در ذهن و خیال خود ثبت می کنند .

 

کودکان که نزد والدین می خوابند یا کودکانی که به علت بی مبادلاتی والدین و باز بودن در اتاق خواب، شاهد روابط زناشویی آن ها شوند ،درباره روابط زناشویی پدر و مادر دچار ترس، نگارنی و اضطراب شدید می شوند، چرا که رابطه زناشویی را نوعی خشونت پدر علیه مادر تصور می کنند و فکر می کنند که پدر می خواهد با مادر دعوا کند یا آسیبی به او برساند

 

والدینی که در حضور کودکان و فرزندان خود روابط زناشویی انجام می دهند، نه تنها در حق آن ها خیانت بلکه بزرگ ترین جنایت را مرتکب می شوند، چرا که باعث تحریک و بیدار شدن زودرس غریزه جنسی کودکان و عامل تباهی و انحراف اخلاقی آن ها در آینده میشوند.




طبقه بندی: ارتباط والدین و فرزندان،
برچسب ها: سلامت جنسی فرزند، سلامت جنسی کودکان، پاسخ به سوالات جنسی کودک، پاسخ به سوالات جنسی فرزند، سوال پرسیدن کودکان، سوالات جنسی کودکان، سوال جنسی از کودک،

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

[ پنجشنبه 4 دی 1393 ] [ 08:21 ب.ظ ] [ Amir Ahmadian ] [ نظرات ]

پدرانی که صاحب فرزند دختر هستند می بایست با فوت و فن های برخورد با دختران خود آشنا باشن، در ادامه این مطلب با ما همراه باشید:

به مادر او احترام بگذارید
اگرچه دخترها عاشق پدرهایشان هستند اما همیشه مادر خود را به عنوان الگوی زندگی‌شان در نظر می‌گیرند. اگر شما سعی کنید به مادر یا همسرتان احترام بگذارید، احترام دخترتان به شما نیز افزایش می‌یابد. اگر هم سعی دارید او را در چشمان دخترتان کوچک نشان دهید، در واقع فاصله خود را با دختران افزایش خواهید داد.

دوستان او را بشناسید
چند سال بعد هنگامی که کودکتان به آمادگی و مدرسه رفت، دوستانی پیدا خواهد کرد که بخش مهمی از زندگی او می‌شوند. او به آنها چیزهایی را خواهد گفت، که شما یا مادرش نمی‌دانید. بنابراین گاهی مهمانی ترتیب دهید تا با دوستانش بیشتر آشنا شوید.

به او گوش دهید
دخترها بیشتر از شنیدن، به شنیده شدن احتیاج دارند. سعی کنید حرف های دخترتان را بدون قضاوت و نصیحت، گوش دهید. تنها در مواقعی که می‌‌خواهید حرف‌ها و احساسات او را بیشتر درک کنید، نظر دهید. دختر شما این رفتارتان را ستایش خواهد کرد.

با هم کتاب بخوانید
کتاب خواندن با دخترتان نه تنها علاقه او را به خواندن افزایش می‌دهد بلکه زمینه‌ای را برای گفتگویی موثر در آینده فراهم می‌کند.

با او قرار ملاقاتی بگذارید
هر چند وقت یک بار با کودکتان قرار بگذارید. او را به ناهار بیرون از خانه، به سینما یا بولینگ ببرید. او این قرارها را از یاد نخواهد برد.

علاقمندی‌های او را بشناسید
اگر دختر شما عاشق والیبال است، گاهی با او والیبال بازی کنید یا اگر به موسیقی علاقه دارد، به تمرینات موسیقی او گوش دهید یا به همراه‌ او به کنسرت بروید. این کار باعث می‌شود بتوانید با او از علاقمندی‌هایش صحبت و او را به مراحل بالاتری تشویق کنید.

در موقعیت مهم زندگی کنارش باشید
در موقعیت‌های مهم زندگی دخترتان مانند تولد، اولین روز مدرسه، اولین اجرا و غیره کنارش باشید. کودکتان این لحظات را تا آخر عمر از یاد نخواهد برد و با این کار، شما هم عضوی از آن خواهید شد.

به قول‌های خود وفادار باشید
اگر به دخترتان قولی دادید، تمام تلاشتان را بکنید تا عملی شود. او با این کار، هم به شما و هم به مردهای دیگری که به زندگی‌اش وارد می‌شوند، اعتماد خواهد کرد.

با او تماس فیزیکی برقرار کنید
دخترتان را گاهی در آغوش بگیرید، او را ببوسید و دست‌هایش را در دستانتان نگه دارید. او به ابراز علاقه شما احتیاج دارد.




طبقه بندی: ارتباط والدین و فرزندان،

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

[ سه شنبه 11 آذر 1393 ] [ 12:00 ب.ظ ] [ Zahra ] [ نظرات ]

پدر یا مادر بودن یکی از سخت ترین کارهای دنیا است. این شغل، 24 ساعته است و می تواند بسیار خسته کننده باشد. اما مهم است، با همه خستگی نیز مسایلی را رعایت کنید تا به روح، جسم و اعتمادبه‌نفس فرزندتان لطمه ای وارد نشود.

باید طوری او را تربیت و با او رفتار کنید تا در بزرگسالی علاوه بر اینکه مایه افتخار شما شود، خودش نیز در سلامت روحی کامل زندگی کند. یکی از روش های ارتباطی با کودکان حرف زدن است. اگر بتوانید روش های صحیح حرف زدن خود با کودکان را یاد بگیرید، به طور غیرمستقیم درست حرف زدن را به او نیز می آموزید.

اسم کودک را بخوانید
صدا کردن نام کودک توجه او را به حرف‌های شما جلب می‌کند. کودکان خردسال اغلب به زمان‌هایی محدود توجه دارند بنابراین برای جلب توجه باید مدام نامش را صدا کنید.
 
 به کودک گوش دهید
کودکان دوست دارند برای آنها ارزش قایل شوید. به همین دلیل بسیار مهم است واقعا برای آنها ارزش قایل شوید.به کودکتان نشان بدهید که همه توجه و دقت شما به شنیدن حرف‌های اوست. روزنامه خواندن، تلوزیون تماشا کردن و کار کردن حواس‌تان را پرت می‌کند. اگر نمی‌توانید به حرف‌های کودک گوش بدهید تظاهر نکنید. بهتر استهنگام صحبت با فرزند خود، گوشی موبایل را کنار بگذارید و با همه حواس به حرف های او گوش فرا دهید.

این باعث می شود تا اعتمادبه نفس پیدا کنند و آن حس ارزشمندی که دنبالش هستند را از شما بگیرند.
 
الگو باشید تا بتوانید توقع خوش رفتاری از کودک داشته باشید
خوش رفتاری شما با کودک به او یاد می‌دهد چگونه باید رفتار کند. چه رفتاری پذیرفتنی است و چه رفتاری در هر شرایطی نادرست است. نکته‌ای که نباید فراموش کنید رفتار متناوب است. نباید خودتان یک بار راست بگویید و یک بار دروغ بگویید. اگر توقع دارید همیشه کودکتان با خطاب محترمانه حرف بزند. باید همیشه خودتان با همین شیوه حرف بزنید. بگویید«لطفا»«متشکرم» و همیشه با همین خطاب محترمانه حرف بزنید.
 
از جملات مثبت استفاده کنید
مدام به کودک نگویید«نه» یا «نکن» اگر همیشه به کودک بگویید «به لیوان دست نزن»، «ندو»، «لباستو کثیف نکن» او به سمت آن کشیده می‌شود و بالاخره لیوان را می‌شکند و لباسش را کثیف می‌کند. به جای این جملات منفی بگویید «لیوانو با دو دستت نگه دار»، «مراقب لباست باش»، «مراقب راه رفتنت باش». مثبت حرف زدن کار آسانی نیست اما تلاشی است که بسیار ارزنده است. هرگز از واژه هایی که باعث ایجاد حس گناه در کودک می شود، استفاده نکنید. کودکان از همان ابتدا حس همدردی ندارند و بسیاری از چیزها را نمی توانند درک کنند. نباید برای اشتباهای که انجام می دهند خیلی آنها را مواخذه و سرزنش کنیداز واژه‌های سرزنشی مثل «خرس گنده شدی»، تحقیر آمیز مثل«پسر بد» و بیان شرم و خجالت مثل «شرم به تو» استفاده نکنید. این نوع واژه‌ها و جملات احساس بی‌ارزشی را در کودک شما تقویت می‌کند.

جملات و واژه‌های مثبت به کودک اعتماد به نفس و احساس شادی و خوشبختی می‌دهند. رفتارش را بهتر می‌کند و تلاش او را برای رسیدن به موفقیت بیشتر می‌کند.جملات مثبتی مثل «عزیزم یادت باشه که اسباب بازیاتو جمع کنی»، «ممنونم که کمکم کردی»، «خسته نباشی که به خواهرت کمک کردی»، «من به تو افتخار می‌کنم» راهر روز تکرار کنید و نتیجه‌اش را ببینید.
 
با کودک ارتباط چشمی برقرار کنید

تاثیر واژه‌ها را زمانی بهتر احساس می‌کنید که فرزندتان را در محیطی آرام قرار دهید و به چشم هایش نگاه کنید و با آرامش با او حرف بزنید.
 
به تن صدا و لحن کلامتان توجه کنید
با کودکی که غر می‌زند با همان لحن و با تندی صحبت نکنید. زمانی که کودک آرام شد با او حرف بزنید. بالا و پایین رفتن صدا باید متناسب با موقعیت باشد. پس اگر همیشه با داد و بیداد حرف می‌زنید باید این عادت را ترک کنید.
 
سوال بپرسید

اگر می‌خواهید کودکتان بیشتر فکر کند و برداشت‌های آزاد داشته باشد از او سوالاتی تحلیلی بپرسید. سوال تحلیلی یعنی سوالاتی که پاسخ آنها بله یا خیر نیست و او باید تلاش کند بیشتر حرف بزند و دیدگاه‌ها و احساساتش را نشان بدهد. مثلا به جای این پرسش«مهد کودک خوش گذشت؟ » بپرسید«چه چیزی امروز بیشتر در مهد کودک خوشحالت کرد؟ ».
 
آیا کودک منظور و هدف شما را فهمیده است؟
اگر احساس می‌کنید کودکتان واکنش درستی به درخواست‌ها و حرف هایتان نشان نمی‌دهد و گیج شده است. پرسش و درخواستتان را دوباره تکرار کنید تا متوجه شوید او موضوع را به خوبی فهمیده است. از او بخواهید آنچه به او گفته اید را تکرار کند.
با گفتن عبارت: «برای اینکه من می گم!» باعث می شوید تا کودک هرگز به چرایی مسایل فکر نکند. قدرت تحلیل و پرسش‌گرایی را از او می گیرید


پاسخ های کوتاه بدهید
والدینی که با پاسخ کوتاه فرزند را مجبور می کنند از آنها اطاعت کند، به هیچ عنوان روش درستی برای تربیت کودک خود انتخاب نکرده اند. با گفتن عبارت: «برای اینکه من می گم!» باعث می شوید تا کودک هرگز به چرایی مسایل فکر نکند. قدرت تحلیل و پرسش‌گرایی را از او می گیرید. یا گفتن عبارتی همچون: «هر چه من می گویم را باید انجام دهی» به این مفهوم است که هیچ احترامی برای فرزند خود قایل نیستید و او نیز در مقابل به شما احترام نخواهد گذاشت. برای تربیت صحیح فرزندان، برای پاسخ به سوالات او زمان بگذارید و با صبر کامل و مرتبط به او پاسخ بدهید.
 
صدا کردن نام کودکصدا کردن نام کودک
کودکان بسیار باهوش تر از آن هستند که تصور می کنید. لازم نیست صدای خود را کودکانه کنید یا با کلمات خیلی بچه‌گانه با او حرف بزنید تا به حرف هایتان گوش کنند. کودکان مکالمات مردم با یکدیگر را می شنوند و کودکانه حرف زدن را نوعی اهانت به خود می دانند.
 
وسط حرف کودک نپرید
اگر کودک برایتان ماجرایی را تعریف می‌کند تا انتهای داستان را گوش بدهید و حرفش را قطع نکنید. اگر مدام وسط حرف کودک بپرید یا اظهار نظرهای بی‌مورد بکنید او علاقه‌اش را برای مطرح کردن دیدگاهایش را از دست می‌دهد. مثلا اگر کودکتان اتفاقاتی که در مدرسه می‌افتد را برایتان تعریف می‌کند با پرسش‌های بی‌مورد او را سردرگم نکنید یا از ماجرا منحرف نشوید. سکوت کنید و احساسات‌تان را با لبخند یا تعجب نشان بدهید.
 
زیاد حرف نزنید
تحقیقات کارشناسان ثابت کرده است، مغز هر انسانی می تواند در هر مرتبه، به طور متوسط 5 تا 9 موضوع را به خاطر بسپارد. به همین دلیل است که کودکان وقتی بیشتر از ظرفیت خود می شنوند، دیگر تمایلی به گوش کردن ادامه حرف ها ندارند. اگر می خواهید مسایل زیادی به فرزند خود بیاموزید، آن را به چندین بخش کوتاه تقسیم کنید تا نتیجه بهتری داشته باشد. یادتان باشد کودکان نمی‌توانند چند دستور را همزمان انجام بدهند. به جای اینکه بگویید«پاشو درساتو بخون اما قبـــــلش اتاقتو مرتب کن و کفشاتو ببر بذار تو جا کفشی و لباساتو مرتب کن» اول یک خواسته ساده‌تر را از کودک بخواهید و سپس او را به انجام کارهای دیگر تشویق کنید.
 
ملاحظه‌گر باشید
حواستان به مکالماتتان با دیگران باشد. چه چیزی به دوستانتان می‌گویید؟ چگونه با کودکتان حرف می‌زنید؟ آیا با دوستان و کودکتان به یک شیوه حرف می‌زنید؟ مکالماتتان را با دوستانتان در حضور کودک طوری تنظیم کنید که اگر کودک درباره آن از شما سوالی کرد پاسخی برایش داشته باشید.
 
تهدید نکنید

هدف از بزرگ کردن کودک این نیست که او را مطیع و فرمانبردار خود تربیت کنیم. باید به کودکان فرصت فکر و خطا کردن بدهد. تهدید کردن کودک باعث می شود تا اعتمادبه‌نفس او از بین برود و در بزرگسالی دچار مشکل بشود.

روزنامه اطلاعات




طبقه بندی: ارتباط والدین و فرزندان،
برچسب ها: گوش دادن فعال، گوش دادن به کودک، صدا کردن نام کودک، فهم منظور توسط کودک، زیاد حرف نزنید، ملاحظه‌گر باشید،

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

[ سه شنبه 27 آبان 1393 ] [ 06:14 ب.ظ ] [ Amir Ahmadian ] [ نظرات ]

بچه باید از دیوار راست بره بالا!

چالش های فیزیکی، کودکان را به مسئولیت پذیری، دقت و هوشیاری تشویق می کند. علاوه بر آن، این چالش ها فرصت زیادی را برای تفکر خلاق و مسأله گشایی فراهم می کند

کودکان برای حفظ سلامت جسمی و روحی خویش به تمرین های فیزیکی نیاز دارند. با حرکت و تربیت بدنی، مهارت های فضایی، جسمی و بدنی کودکان پرورش پیدا می کنند. کودکان هم چنین از طریق بازی های جسمی، مهارت های لازم برای همکاری با دیگران مانند دوست یابی، ساختن بازی های جدید، اظهار وجود کردن در صحنه های مشارکت و رقابت با دیگران را کسب می کنند. چالش های فیزیکی، کودکان را به مسئولیت پذیری، دقت و هوشیاری تشویق می کند. علاوه بر آن، این چالش ها فرصت زیادی را برای تفکر خلاق و مسأله گشایی فراهم می کند.

فعالیت های جسمی روزمره مانند شستشو، انجام تمرین های پرورش اندام، دویدن در پیست دو و میدانی ممکن است نیازمند هیچ تلاش شناختی نباشد، اما یک برنامه تربیت بدنی موثر و مفید، ذهن و جسم را در یک زمان درگیر کرده، فرصت هایی را برای طراحی عمل ایجاد خواهد کرد (مانند برنامه ریزی و طرح حرکات هنری و نو، حرکات متوالی ژیمناستیک)، و راهبردهایی را نیز مورد توجه قرار می دهد (مانند گذر از مسیرهای مشکل و مانع دار، و ورود به یک تیم ورزشی).

راهبردی که اغلب در فعالیت های ناظر به حل مسأله نادیده گرفته می شود، ارزش تکرار و تمرین ذهنی اعمال فیزیکی است که می خواهید آن ها را انجام دهید. چنان چه در هنگام رو به رو شدن با یک مسأله فیزیکی این راهنمایی صورت گیرد که «اول در مورد آن فکر کن!»، در آن صورت تفاوت زیادی در عملکرد فرد مشاهده خواهد شد. همه فعالیت های فیزیکی می توانند از یک جلسه آماده سازی ذهنی شروع شده و از آن بهره مند شوند. این جلسه آماده سازی ذهنی می تواند شامل موارد زیر باشد:

- فرد در مورد کاری که می خواهد انجام دهد با خودش صحبت کند، از نظر ذهنی آماده شود، و هدف کاری که می خواهد انجام دهد برایش روشن و آشکار باشد.

- تجسم پیامدها؛ کودک اتفاق هایی را که ممکن است در زمان انجام کارهایی مانند بالا رفتن از دیوار، شوت کردن به سمت دروازه یا شیرجه رفتن در آب رخ دهد در ذهن خود تجسم کند. تصویر ذهنی کاملی از کل نمایش رفتار فیزیکی که با موفقیت صورت گرفته است را در ذهن خود بسازد. یک نتیجه کامل را تجسم کند.

- یک فعالیت فیزیکی که فقط یک کار روزمره نباشد، نیازمند پردازش ذهنی است؛ البته به شرط این که فرد قصد داشته باشد آن فعالیت را به بهترین شکل انجام دهد. هدف باید متمرکز کردن توجه کودک باشد. یعنی قبل از انجام هر نوع تلاشی برای رسیدن به یک هدف، ذهن را باید روی هدف های مورد نظر متمرکز کرد.

موارد زیر پرسش هایی هستند که با استفاده از آن ها می توان ذهن کودک را روی هدف مورد نظر متمرکز کرد:
- شما قصد دارید چه اقدامی انجام دهید؟
- دلیل شما برای این کار چیست؟
- هدف شما چیست؟

هدف ما از طرح این پرسش ها، تجزیه و تحلیل اجزاء تشکیل دهنده عمل نیست. داشتن چنین هدفی به یک مدل آموزشی ناقص می انجامد؛ زیرا فرد روی اشکال های ممکن تمرکز می کند.

زمانی یک شاعر گمنام این نکته را به شکل زیر بیان کرد:
هزارپا کاملاً خوشبخت بود تا این که قورباغه ای با ریشخند به او گفت: «سعی کن بفهمی در موقع راه رفتن کدام پا به دنبال پای دیگر حرکت می کند؟»

سوال قورباغه ذهن او را در تلاطمی گرفتار کرد.او گیج و پریشان در چاله ای افتاد. با خود فکر می کرد چگونه از آن چاله فرار کند.

خود بدن در قالب الگوهای کامل حرکتی بهترین ایده ها را پیدا می کند. به جای این که ذهن خود را با دستورالعمل ها انباشته کنید روی نتیجه های عمل تمرکز کنید. فکر کردن پیش از انجام کار این ارزش را دارد که باعث می شود کودک بتواند بر نتیجه های عمل خود تمرکز کند. اگر کودک به جای این که قبل از انجام عمل راجع به پیامدهای کار خود بیاندیشد، در هنگام انجام کار به این مورد فکر کند کاری ناقص ارائه خواهد داد. اگر قبل از پایان تفکر درباره عملی، اقدام به انجام آن کند دیگر قادر به درست فکر کردن نخواهد بود. کودک را با کارهای غیر اساسی خسته نکنید. فعالیت های کودکی که پُر تنش و ناآرام است بسیار بی ثمر می شود. در صورتی که فشار بیش از حد به کودکان وارد کنیم عملکرد آن ها ضعیف می شود. همیشه در آغاز کار فکر کنید، چالش ها را مورد سنجش قرار دهید، فکر خود را متمرکز کنید، آن گاه از فعالیت لذت ببرید.

تبیان




طبقه بندی: ارتباط والدین و فرزندان،
برچسب ها: بچه باید از دیوار راست بره بالا!، شیطنت کودک، راه های کنترل فعالیت کودک، جلوگیری از بیش فعالی، کنترل شیطنت کودک، اذیت و آزار کودکان،

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

[ جمعه 16 آبان 1393 ] [ 03:57 ب.ظ ] [ Amir Ahmadian ] [ نظرات ]

من دروغ می‌گم، تو دروغ نگو!

تا به حال نشنیده ام که هیچ پدر و مادری بگوید فرزند من دروغ نمی گوید در حقیقت دروغگویی مهارتی است که تمام کودکان آن را می آموزند و برای دروغگویی آنان دلیلی وجود دارد.چه وقت بچه ها دروغ میگویند ؟

من دروغ می‌گم، تو دروغ نگو!


خوب است بدانید دروغ برای کودک زیر 3 سال معنا ندارد، هر چه که به ذهنشان می رسد و هر چه را که نمی فهمند را به زبان می آورند. آن ها نمی دانند که حوزه تفکر آن ها خصوصی است و فکر می کنند والدین می توانند ذهن آن ها را بخوانند. دروغ، مطلب یا سخنی است که با واقعیت همخوانی ندارد و معمولا کسی که دروغ می گوید آگاهانه حقیقت را تحریف می کند. اما درباره کودک، دروغ گویی را باید مطابق با سن و دوره رشدی که پشت سر می گذارد، بررسی کرد. کودک تا قبل از 3 سالگی معنی دروغ را نمی داند و بین 3 تا 4 سالگی می آموزند که بزرگترها آنچه را که آنان در مورد آن فکر می کنند را درک نمی کنند و نمی توانند راست و دروغ را تمییز دهند و نمی توانند ذهنش را بخوانند. این بدین معنی است که تخیلات برایشان واقعیت دارد و داستانهای غیر ممکن را تعریف می کنند.
 
 وقتی دچار مشکل می شونددیگران را سرزنش می کنند و آنها را مقصر می دانند بدون آنکه قصد آسیب رساندن به کسی را داشته باشند..
 

ادامه مطلب


ادامه مطلب

طبقه بندی: ارتباط والدین و فرزندان،
برچسب ها: کودکان و دروغ، کودکان دروغگو، دروغ و کودکی، چرا کودکان دروغ میگویند، جلوگیری از دروغ کودکان، چه کنیم کودکمان دروغ نگوید، برخورد با دروغگویی کودک،

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

[ پنجشنبه 15 آبان 1393 ] [ 02:32 ب.ظ ] [ Amir Ahmadian ] [ نظرات ]


آیا تنبیه بدنی کارساز است؟
البته والدین و مربیانی که مرتکب تنبیه بدنی در مورد کودکان تحت پرورش و تعلیم و تربیت خود می‌گردند، همگی بر این عقید‌ه‌اند که می‌خواهند در مورد تربیت آنان قدم مثبتی بردارند و این تنبیهات ، لازمه همان قدم‌های مثبت می‌باشد. ولی در روحیه چنین والدین و مربیانی اگر دقیق باشیم به خوبی درخواهیم یافت که عده‌ای از آنان خودشان به نوعی به اغتشاش و ناسازگاری درون مبتلا بوده و اغتشاشات و ناملایمات درونی و روحی ، آنان را هنگام مشاهده اعمال خلاف در کودکان ، تحریک به عصیان و در نتیجه ارتکاب به تنبیه بدنی می‌نماید.

کودک ممکن است که از ترس کتک خوردن دست به اعمال خلافی نزند، ولی وقتی که چندین بار کتک خورد و ترسش ریخت، همان کار خلاف را که میل به انجام آن دارد بالاخص در خفا با شدت و حدت بیشتری دنبال خواهد کرد. زیرا این امر از نظر روانشناسی کاملا به اثبات رسیده است که هر اندازه فردی در انجام کاری با ممانعت مواجه باشد، به همان اندازه و بلکه بیشتر برای انجام آن مریض خواهد شد. اغلب اعمال خلاف و نادرستی که از کودکان سر می‌زند، مغرضانه و از روی نقشه موذیگرانه قبلی نیست و حتی اگر چنین هم باشد باز باید در روان آنان بدنبال علت و انگیزه بگردیم.

چون هیچ کودکی مجرم و خلافکار از مادر متولد نمی‌شود و رفتارهای غلط و تربیت ناصحیح والدین و اطرافیان و خصایص اکتسابی محیط و اجتماعی هستند که روح کودک را متاثر و متالم ساخته و او در مقابل کنش‌هایی که به نظرش غیر عادلانه می‌نماید، وادار به واکنش‌های عصیانگر می‌سازد و ما اگر در مقابل عصیان و ارتکاب به جرم و گناه کودک متوسل به خشونت و تنبیه بدنی گردیم، علاوه بر اینکه در روح او برای گشایش و هدایت عقده‌های سرکش قدم مثبتی برنخواهیم داشت، بلکه عقده‌های موجود را سرکش نموده و عقده دیگری نیز بر تعداد آن خواهیم افزود و چنین کودکانی در اثر تنبیهات و مجازات‌های شدید و ممتدی عاقبت از محیط خانه و خانواده گریزان شده و با سقوط در دام‌هایی که هر آن در سر راهشان گسترده می‌باشد به احتمال زیاد تبدیل به بزهکار در جامعه خواهند شد.

اگر به فرض هم چنین شد، بالاخره خشن و بی‌عاطفه شده و دست به کارهای ناشایست و پرخطر خواهند زد. در بعضی مواقع نیز خلافکاری‌هایی از کودکان سر می‌زند که والدین از تفهیم نتایج مضر و زیان بخش آن عاجز می‌مانند و چون در حل مشکل با ناتوانی مواجه می‌شوند متوسل به تنبیه می‌گردند. غافل از اینکه این تنبیه جز چند لحظه تاثیری نخواهد داشت و روز از نو روزی از نو خواهد بود. والدین در این مواقع باید به دنبال علت و انگیزه بگردند.

گاه با مسائلی روبرو می‌شویم که تنبیه بدنی حتی برای مدت زمان کمی هم کارساز نیست. چرا که مشکل چیزی ریشه‌دار است. مثلا نوجوانی که وارد اولین دوره‌های بلوغ شده و در اثر تربیت‌های غلط و محیط ناسالم و محرومیت‌ها و سایر مشکلات اجتماعی یا ابتلا به یکی از انواع اعتیادهای جنسی و غیره به بیراهه می‌رود. در این حال برای ما امکان اصلاح جامعه و سالم کردن محیط و از بین بردن عوامل نامطلوب ، غیر ممکن به نظر می‌رسد. یعنی برای انهدام این موانع تربیتی بهتر است بدون توسل به خشونت و با رفتارهای محبت‌آمیز و دوستانه ضمن اینکه مضرات اینگونه اعمال خلاف و انحرافی را بازگو می‌کنیم، با نشان دادن افرادی که با ارتکاب به چنین اعمالی مبتلا به امراض مختلفی از قبیل سفلیس و سوزاک و سایر امراض مشابه گردیده و به صورت مطرودین جامعه ، عمر نکبت باری را در منجلاب بدبختی سپری می‌کنند.

رعب و ترسی را در اندیشه آنان برانگیزیم و حتم بدانید که این رعب و ترس مثبت ، عامل بازدارنده‌ای موثرتر از پند و اندرزها و سایر تنبیهات و مجازات‌ها خواهد بود. البته عوامل تخلف بسیار است و والدین و مربیان محترم نیز دارای تدابیری هستند که می‌توانند با استفاده از این تدابیر و تجربیات و مطالعه خود در راه از بین بردن عوامل تخلف‌زا قدم‌های مثبتی برداشته و در راه هدایت و آراستن کودکان خود به خصال واقعی انسانی بدون توسل به تنبیه بدنی و رفتارهای خشونت بار و با ارائه طریق‌های صحیح و مثبت تربیتی مفید واقع گردند.
 
راه حل جلوگیری از تخلفات کودکان و هدایت آنان
بالاخره برای جلوگیری از تخلفات کودکان و هدایت آنان به راه صحیح زندگی و نتیجه‌گیری از مطالب یاد شده در مورد مضرات تنبیه بدنی رعایت نکات زیر لازم و ضروری به نظر می‌رسد.
 •وقتی عمل خلافی از کودک سر می‌زند، هرگز نباید به خشونت توسل جست و اگر مواخذه در این مورد ضروری به نظر می‌رسد، باید سعی شود که باز خواست و احیانا توبیخ حتی مودبانه لفظی در جمع دوست و آشنا و سایر کودکان انجام نگیرد. زیرا ممکن است کودک تحقیر شده و با ایجاد عقده حقارت در وی ، نتیجه مطلوبی که مورد دلخواه است بدست نیاید.


•توبیخ و ماخذه باید همراه با لطف و محبتی آمیخته شده که کودک ضمن توبیخ احساس نکند که محبت والدین را از دست داده، زیرا محبت و نوازش‌های به جای والدین و مربی در سازندگی شخصیت کودکان و جلوگیری از انحرافات و ارتکاب آنان به اعمال خلاف نقش معجزه را دارد.


•اگر در مورد جلوگیری از بعضی تخلفات والدین و مربیان مجبور هستند که ترس و رعبی در دل کودک برانگیزند، باید این ترس به طور مثبت انجام شود.


•والدین باید در رفتار کودکان خود حس مسئولیت و حمایت را در کودکان بزرگتر برانگیخته ، حتی در کارهای شخصی نیز از آنان کمک بگیرند.


•والدین باید در امتناع صحیح غرایز و ساختن شخصیت مثبت و ایجاد تعادل و آرامش در روان کودکان ، از هر وسیله ممکن استفاده نموده و در انهدام عوامل منفی و مخربی که در سر راه آنان قرار دارد، بکوشند زیرا اگر کودک دارای شخصیت مثبت بوده و آرامش روحی داشته باشد، دیگر تخلفی وجود نخواهد داشت که مساله تنبیه بدنی و مواخذه و توبیخی را بوجود آورد.


•والدین و مربیان باید با اعمال و رفتار صحیح ، در دل کودکان محبت و علاقه دوستانه‌ای نسبت به خود ایجاد نمایند. زیرا اگر کودکان ، والدین و مربی را نسبت به خود دوست و دلسوز احساس کردند اولا مشکلات خود را به راحتی با آنان در میان خواهند گذاشت، ثانیا از مواخذاتشان دلگیر و ناراحت شده و پند و اندرزهایشان را با میل و رغبت به کار خواهند بست.


•نکته بسیار مهمی که وجود دارد این است که والدین و مربیان نباید به هیچ وجه هنگام توبیخ و مواخذه کودک ، محسنات و خوبی‌های سایر کودکان را به عنوان سرکوفت به رخ کودک بکشند. زیرا این عمل نیز علاوه بر اینکه موجب تحقیر کودک می‌شود، جلو تقویت اعتماد به نفس او را گرفته و به عصیان و اعمال انتقامجویانه وا می‌دارد.


•یکی از مواخذات و تنبیهات غیربدنی با بی‌اعتنایی می‌باشد که نباید در مورد کودکان استمرار داشته باشد. زیرا اثرات سو بی‌اعتنایی‌های ممتد کمتر از تنبیه بدنی نیست.


•دیگران را دوست بدارید و کودکان خود را به دوست داشتن دیگران عادت دهید.

دانشنامه رشد




طبقه بندی: ارتباط والدین و فرزندان،
برچسب ها: اثرات منفی اثرات جانبی تنبیه در کودکان، اثرات تنبیه کودک در آینده، تاثیرات کتک زدن کودک، علائم منفی تنبیه کودک در آینده، تاثیر تنبیه بر کودک،

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

[ جمعه 9 آبان 1393 ] [ 02:15 ب.ظ ] [ Amir Ahmadian ] [ نظرات ]


خانواده سالم ( خانواده دمکرات)

1 - افراد خانواده سرزنده و با محبت هستند و همه رفتار و اعمال آنان با نوعی اصالت توام است.

2 - افراد خانواده به طور آشکار رنج و ناراحتی و نیز احساس همدری خود را نسبت به افراد دیگر خانواده بیان می کنند.

3 - افراد خانواده از ریسک (‌خطر کردن )‌ معقول و سنجیده نمی هراسند و می دانند که ممکن است با خطر کردن اشتباهاتی نیز داشته باشند ‍ ، ولی اشتباهات شخصی هم می تواند خود مقدمه ای برای شناخت اشکالات شخصی و بنابراین زمینه ای جهت رشد و کسب تجربه بیشتر باشد.

4 - افراد خانواده برای یکدیگر ارزش و احترام قایل اند و یکدیگر را دوست دارند و از این احساس خود شادمان هستند.

5 - روابط افراد خانواده با یکدیگر هماهنگ و روان است و با آهنگی پرمایه و روشن با یکدیگر سخن می گویند.

6 - زمانی که در خانواده سکوت برقرار است ‍، سکوتی است آرامبخش و نه سکوت مبتنی بر ترس یا احتیاط.

7 -  وقتی  در خانواده سرو صدا هست ‍، صدای فعالیتی پر معنی است و نه غرشی رعد آسا و برای خفه کردن صدای دیگران.

8 - هریک از اعضاء خانواده می دانند حق آن را خواهند داشت که حرف خود را به گوش دیگران برسانند و در این زمینه نیازی به سکوت و تحمل فشار حاصل از آن نمی باشد.

9 - اگر یکی از اعضای خانواده هنوز فرصتی برای صحبت کردن پیدا نکرده است ‍، به دلیل تنگی وقت بوده است و نه کمی محبت ‍ ،‌ کم توجهی یا بی ملاحظه بودن اعضای دیگر خانواده .

10 - اعضای خانواده به راحتی یکدیگر را نوازش می کنند و در آغوش گرفتن فرزندان توسط پدر و مادر امری است عادی و توام با تجربه عشق و محبت خانوادگی.



مراجعه به ادامه مطلب



ادامه مطلب

طبقه بندی: ارتباط والدین و فرزندان،
برچسب ها: روابط خانواده دموکرات، خانواده های دمکراتیک، نحوه برخورد دموکراتیک، روابط موفق خانوادگی، خانواده سالم یا بالنده، خانواده آشفته،

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

[ شنبه 25 مرداد 1393 ] [ 06:17 ب.ظ ] [ Amir Ahmadian ] [ نظرات ]

باوجود این که بسیاری از دانشجویان سال اول این حس را ندارند، احساس دوری از وطن یا شهر، خصوصا زمانی که تازگی دانشگاه رنگ می بازد و واقعیت به شکل تکالیف، امتحانات و مسوولیتها، خود را به رخ می کشد، بسیار شدید می شود. بنا به شرایط، شما برای مدتی از خانه دور می شوید و در این زمان دلتنگی بروز می کند. چیز دیگری که شاید هم اتاقی هایتان تایید نکنند این است که آن ها نیز در یافتن یک دوست مشکل دارند و زمان زیادی طول می کشد تا دوستان زیادی پیدا کنند یا به آرامش برسند. پیدا کردن خود و یافتن دوست، زمان بر است.
در کل می توان گفت احساس شما طبیعی است. درواقع، افراد زیادی مشکل شما را دارند. گرچه مشکل شما طبیعی است، اما دلیلی ندارد که آسیبی به شما نزند. درواقع در سوال خود نشان دادید که نه تنها مشکل شما جدی است، بلکه شما را در خود فرو برده و دوست دارید کاری بکنید.

در ابتدا فکر کنید شما چه چیزی را در مورد خانواده، دوستان و خانه از دست داده اید. شاید مناسب باشد با کسی که می شناسید صحبت کنید یا همان طور که با حیوانات خانگی تان صحبت می کنید، با او رفتار کنید. شاید داشتن یک هم اتاقی باعث برهم خوردن تنهایی تان شده یا شما از این که مجبورید در هر مرتبه که بیمار می شوید خودتان دارو بخرید ناراحت هستید. گاهی این مساله کوچکترین چیز ی است که باید با آن کنار بیایید ولی در تنهایی به سخت ترین مساله تبدیل شده است.

راه هایی وجود دارد که این تجربه دانشجویی بیشتر قابل تحمل شود. بعضی از این راه ها عبارتند از:
- برای تماس گرفتن یا ایمیل زدن به خانواده و دوستان برنامه ریزی کنید. این کار به شما امکان می دهد با آن ها تماس بگیرید، تجربیات و نگرانی های خود را با آن ها درمیان بگذارید و از اخبار منزل باخبر شوید.


- دفعه بعد که به خانه برمی گردید از پاتوق ها، خانه، حیوانات خانگی، خانواده و دوستانتان عکس بگیرید. اگر نمی توانید همه این کارها را انجام دهید از دوستانتان بخواهید عکس بگیرند و بفرستند. عکس ها را اطراف اتاق بچسبانید و حتما آن ها را به دوستان جدید خود نشان دهید. این کار راه خوبی برای شناختن آن هاست و آن ها نیز شما را بیشتر خواهند شناخت. با صحبت کردن از خانه و دلتنگی هایتان می توانید با نگرانی های دیگران نیز آشنا شوید و بیشتر باهم باشید.


- از دوستان یا خانواده بخواهید به دیدن شما بیایند. این کار به شما انگیزه می دهد تا بیشتر بر روی درس هایتان متمرکز شوید؛ چون دوست دارید در این مورد با آن ها صحبت کنید. هم چنین شما با دوستان دانشگاهی خود نیز به نقطه مشترکی خواهید رسید.


- آیا چیز خاصی هست که شما دلتنگ آن شده باشید؟ غذاهایی واقعا خوشمزه، بوهایی خاص یا چیزی دیگر؟ شاید کسی بتواند چیزی از این قبیل برایتان بفرستد. شاید مکانی در شهر باشد که بتواند نیازهای شما را برطرف کند. سعی کنید گشتی در شهر بزنید و دنیای خود را بسازید.


- عضو باشگاه یا گروهی شوید که با علایق و سلایق شما تناسب دارد. احتمالا در آن جا دوستانی پیدا می کنید که مثل شما به موسیقی سنتی علاقه دارد، طرز سرخ کردن کوکوی سیب زمینی یا طرز تهیه کیمچی را می دانند، یا عاشق سالسا هستند. شما باهم می توانید خاطرات گذشته را مرور کنید و اوقات خوبی داشته باشید و این لحظات را هنگام بازگشت به خانه ، به یاد خواهید آورد.

چیزهای دیگری هم هستند که در احساس دوری از وطن یا شهر،نقش دارند. مثلا دانش آموزان زیادی در دبیرستان بسیار بازیگوش بوده و در دانشگاه بسیار آرام شده اند. هم چنین مسوولیت های زیاد و جدیدی نیز وجود دارد: حجم دروس سنگین تر شده، خارج از کلاس مطالب زیادی را باید مطالعه کرد و کارهای زیادی را باید انجام داد، شما خودتان حساب امور مالی را به دست گرفته اید، خودتان غذا آماده می کنید و یاد می گیرید که چگونه از عهده کل مسوولیت ها و فعالیت ها برآیید. ابتدا باید اولویت های خود را مشخص کنید و در روزهای پرکار آن ها را به بهترین نحو برنامه ریزی کنید. واقع گرایی نسبت به زمان مورد نظر برای انجام امور و انجام کارهای ضروری، اهمیت دارد؛ چراکه آن ها را به زمان دیگری موکول می کنید. می توانید برنامه ریزی را با کمک مشاور دانشگاه، دوستی مطمئن حتی از خانه یا یک مشاور انجام دهید.
درواقع، شما در خانه نیستید و این جا هرگز مثل خانه خودتان نخواهد شد. گاهی اوقات لازم است به خودتان همین را بگویید و به خود بقبولانید که با رفتن به دانشگاه، غصه چیزهای ازدست رفته را بخورید. اما گاهی چیزهایی وجود دارند که به قیمت ازدست دادن محیط امن  خانه ، می ارزند و درس خواندن از این جمله است. وقتی مجبور به تغییر می شوید یا وارد دوره تازه ای ، می گردید، به آن فکر کنید. مطمئنا تغییر در ابتدا سخت است ، اما شما وارد تغییر می شوید و دوستان جدیدی پیدا می کنید، مهارت های جدیدی فرا می گیرید و درنهایت ، رشد می کنید.

 مجله پزشکی مادر




طبقه بندی: استرس و اضطراب، ارتباط والدین و فرزندان،
برچسب ها: دوری از خانه، زندگی دانشجویی، مشکلات زندگی دانشجویی، انتخاب هم خانه برای دانشگاه، دانشگاه و آداب اجتماعی، قوانین دانشجویی،

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

اگر روانشناسی دات آی آر را دوست دارید به ما مثبت بدهید

[ دوشنبه 27 آبان 1392 ] [ 01:53 ق.ظ ] [ Amir Ahmadian ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.

تعداد کل صفحات : 6 :: 1 2 3 4 5 6

نظر سنجی
مهمترین آرزوی شما ؟ ( صادقانه و واقع بینانه )






درباره وبلاگ

همانطور که سلامت جسم برای همه ما مهم است, سلامت روان هم مهم است...
پس:
کسانی که سراغ روان شناس می روند بیمار نیستند
و کسانی که روان شناس می شوند دنبال بیمار نیستند
ما فقط کنار هم ایم تا لحظاتی که می پرسیم "چرا ما؟" به همدیگر بهترین زندگی را هدیه دهیم

" امیدواریم وبلاگ روانشناسی سهمی در موفقیت شما توی زندگیتون داشته باشه ، هرچند این موفقیت حاصل اراده شماست و ما فقط واسطه ایم... "
" به امید روزی که همه مردم سرزمین من لبخند به لب داشته باشند... "

" وبلاگ منتخب میهن بلاگ،مجله موفقیت و راه موفقیت "
مطالب برتر و پر بازدید
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب